Rolde - Sleen

Go Ma Ma Co gaat wandelen over het Pieterpad

22 juni 2012, Rolde - Schoonloo: Ilone, regen, veel regen

MaMaCo ontvangt af en toe een gastloper. Ilone beet het spits af op de route Rolde - Schoonloo - Sleen. Zij bleek aangenaam gezelschap!

Ilone blijkt een geoefend wandelaarster en kan, met haar lange benen, langdurig een hoog wandeltempo aan.

Ze verkent de eerste dag de sfeer binnen MaMaCo en stelt zich rustig, afwachtend op. Zij is intelligent, attent, gestructureerd,

spreekt met Overijssels accent en is serieus. Zij draagt ook zonder felle zon haar zonnebril op sterkte voor een rustiger kijk op de wereld.

In je omgeving vertellen dat je het Pieterpad loopt, levert veel reacties op, de meeste positief en verlangend. Ilone is daar duidelijk in; zij wil wel eens mee! MaMaCo is de moeilijkste niet en dus gaan we de eerste zomerdag van dit jaar met z'n vieren de route van Rolde, via Schoonloo naar Sleen wandelen. Ilone blijkt goed getraind en met haar lange passen loopt ze grote stukken voorop. Voor de lastgevende voeten van Marianne wel fijn, zo hoeft zij alleen maar te volgen. Op advies van Corine hebben we voldoende foerage bij ons want we zullen waarschijnlijk geen horeca passeren. Marinde draagt van alles en nog wat mee, zelfs een nagelvijl komt van pas, en halverwege de dag is een kop koffie warm, bruin en verkwikkend. De thermometer geeft slechts 17 graden aan terwijl het toch echt het begin van de zomer is!

Vanuit Rolde komen we al vlot te wandelen over de veenvelden met vennetjes en groene doorkijkjes afgewisseld met bossen van eiken en naaldbomen. Veel nieuwe aanplant zien we samengaan met opgestoken boomwortels die kennelijk de laatste storm niet hebben doorstaan. Al snel kantelt het weer naar regen, regen en nog eens regen. Bij tijd en wijle klettert het in hagel naar beneden.

We hebben de poncho's hard nodig, zelfs als we onder de natuurlijke dekking van de bossen lopen. Voordeel van de poncho is dat de rugzak er ook droog onder blijft. Nadeel is echter dat we pauzemomenten vergeten en de volle 18 kilometers van Rolde naar Schoonloo nagenoeg in een stuk lopen

Alleen in 'De Warme Bossen' klaart het net lang genoeg op om buiten te genieten van koffie met appeltaart. We zien onderweg nauwelijks mensen gaan, wat gezien de weersomstandigheden wel te verklaren valt. De mensen die we wel ontmoeten maken stug contact. Afwachtend en afstandelijk 'môh' roepen lijkt het maximaal haalbare..

Na een hele dag honderd kleuren natuurgroen te hebben gezien en heel veel zuurstof te hebben geïnhaleerd, stappen we vies, nat, modderig en daarnaar ruikend voorzichtig De Loohoeve binnen alwaar de jongedame ons gedecideerd meedeelt dat we uiteraard van harte welkom zijn voor ons natje en droogje voor vandaag!

23 juni 2012: Schoonloo - Sleen Mondsnoepje, monument, bankje.

 

Achteraf biechten we elkaar op dat we er tegenop hebben gezien, tegen de 24 kilometers van vandaag. Zeker omdat de voet van Marianne het gisteren zwaar te verduren had. We besluiten om een paar echte pauzes in te lassen en het tempo niet al te straf te houden. Dat helpt want in vrolijke en opgeluchte stemming halen we gevieren min of meer eenvoudig de eindmeet in Sleen. Ook vandaag lopen we 99 % over zandpaden, bospaden, onverharde paden, veenpaden, heidepaden en modderpaden. Voor de demping van de voeten wel fijn. Sommige paden zijn voorzien van keien, zogenaamde flinten. Het Pieterpadboekje levert over elk deel van de route lezenswaardige achtergrond informatie op zoals door de dames Toos en Bertje en later door anderen is verzameld. We lezen alles trouw en verheugen ons op het monument van de dames dat we gaan tegenkomen. In tegenstelling tot gisteren is het deze zaterdag bijna druk te noemen op het pad. We ontmoeten een eenling met slechts een flesje water en een mobiele telefoon op zak, een stelletje waarvan de man alles sjouwt en de vrouw het tempo bepaald, een paar kwebbelende dames en een echtpaar uit Den Bosch. Zij en wij passeren elkaar enkele malen en telkens praten we een beetje 'bij'. Zij lopen drie dagen achtereen en lunchen op een gladgestreken theedoek en complimenteren elkaar in Sleen met appelgebak.

 

Drukker dan nu hoeft het voor ons niet te worden. Als we de gastvrouw van de B&B moeten geloven is juli de rustigste maand. Alle andere maanden in het jaar zijn er dagelijks wel wandelaars op pad. We zoeken een bankje om te lunchen maar gedurende vele kilometers komen we er geen tegen. Dan maar in het gras neerploffen want die pauzes zijn afspraak. De wet van Murphy klopt weer als een bus en korte tijd later staat er een bankje op ons pad, waarvan akte. We sluiten af met Corine's mondsnoepjes. Lekker!