Groningen- Rolde

Go Ma Ma Co gaat wandelen over het Pieterpad

1 maart 2012: Groningen - Zuidlaren: keizerlijk, nijlgans, paarden, zacht winters

Tjonge, dat is vroeg dag! Alhoewel Marinde als laatste wordt opgehaald door taxi Corine is het toch nog maar 7 uur. Wat een tijd. Maar goed dat we koffie en lekkers aan boord hebben. De heenrit komen we zo goed door en een parkeerplek vinden op de Brink in Zuid-Laren is geen enkel probleem. Wat een ruimte! De bus brengt ons naar het startpunt van vandaag: Groningen CS. Opvallend hoe snel we vanaf het station de stad uit zijn en het landschap inlopen. De rest van de dag blijft dat zo en zien we afwisselende vergezichten aan ons voorbijtrekken.

We lopen op asfalt, zandpad, paardenpad, halfverhard, klinkers, kortom alle soorten ondergrond voelen we onder onze voeten. Dat maakt het vinden van een loopritme wat lastig, maar uiteindelijk lukt dat in de loop van de 21 km wel.

De voet van Marianne houdt het gelukkig goed vol. Een paar beenspieren zitten nog in een skiritme en spelen wel wat op. Het bijpraat gehalte is groot deze route, Marianne en Marinde hebben allebei binnenkort een sollicitatiegesprek te voeren en Corine is vol van een aanstaande hardloopwedstrijd over 10 kilometer. Zou het lukken binnen het uur? We smullen een tosti naar binnen bij Sassenhein in Haren. Het verhaal gaat dat ene Sas met haar Hein het pand van een wisse dood gered heeft. Nu huist er een partypaviljoen in. Het pand is sfeervol genoeg ingericht maar zo 'midden in de winter' staat het energiepeil op 'laag'. De eerste sneeuwklokjes steken al dapper hun kopjes boven de grond uit. De meeste bomen zijn in deze tijd van het jaar nog kaal, maar hier en daar zien we wel knopvorming. We lokaliseren twee nijlgansen die dominant hun ruimte opeisen. Het water in de essen en velden stroomt opvallend snel. Paarden, paarden, paarden. Waar we ook kijken zien we deze edele viervoeters. We halen ons hart op en gluren bij de makelaar hoe betaalbaar de boerderijen hier zijn… De weergoden zijn ons kennelijk goed gezind want zonder gure wind, regen of andere narigheid te hebben ondervonden, stappen we ruim voor het avonddonker op de brink in Zuid-Laren bij de Gouden Leeuw naar binnen voor een borrel met 'heeft u er iets lekkers bij'.

De B&B is gemaakt door Mark de Keijzer en is van keizerlijke allure. Eigen ingang, eigen badkamer, eigen gesnurk. Het is net helemaal thuis! Van de ene Mark gaan we naar de andere Mark. Die zwaait de culinaire scepter bij Casineros. Het mag hier in het noorden dan rustig en ruimtelijk zijn, bij Mark zijn alle tafeltjes bezet en dat is geen toeval, zo proeven we.

2 maart 2012 Zuidlaren- Rolde: hunebed, zelfontspanner, appelbankje, oma

Van het donzen dekbed naar het hunebed is een hele overgang. Het is heiig, mistig buiten en we zien soms maar 100 meter ver. De benenwagen moet echt even op gang komen en naarmate de dag vordert, merken we dat pauzes eigenlijk funest zijn. Zelfs na enkele minuten rust geven de beenspieren hun zuren al volop af. Wandelen in een klein geworden wereld levert een feeërieke sfeer op die nauwelijks op foto is vast te leggen is. We worden er rustig van en Genieten met een grote G. Nog in Zuid-Laren lopen we door het parkachtig aangelegde voormalig krankzinnigen gesticht. Er staan enkele prachtige kunstwerken en borden met gedichten, gemaakt door (ex)patiënten. Wat een moed hebben zij, om hun zielenroerselen zo met anderen te delen. Ook vandaag wisselen de ondergronden zich af, het grootste deel echter lopen we over zandpaden. Die zijn vanwege de vocht in de lucht niet al te rul dus we houden een redelijk wandeltempo er op na.

Via wat bosrijke stukken bereiken we het Baloërveld. Het geoefende 'oat moarn' hebben we niet nodig, we passeren nauwelijks andere wandelaars. Op het noordelijkst aangetroffen hunebed van Nederland maken we, middels de zelfontspanner en wat sprintjes van Marinde, een groepsfoto. Bij de grafheuvels staan verklarende tekstborden over de rol van die heuvels in hun tijd. De karrensporen over de velden zijn indrukwekkend en geschiedenis leeft! Op het appelbankje eten we onze laatste versnapering en kijken we terug op vandaag; de kaneelcake van Anna de Keijzer is héérlijk, we kopen een paar stukken voor thuis; de koffie bij oma in Gasteren is duurbetaald maar wel erg welkom; van de schapen met hun lammeren hebben we jammer genoeg alleen hun sporen gezien; Groningen bedankt voor je pracht, óp naar Drenthe!