Braamt - Groesbeek

Go Ma Ma Co gaat wandelen over het Pieterpad

17 november 2014: Braamt - Lobith Uiterwaarden, gastvrijheid, de Rijn

In het pieterpadboekje lezen we meer over de waarde van dit watergebied door de jaren heen en over de huidige natuurontwikkelingen. Als gevolg hiervan groeit de recreatie hier en dat snappen wij wel! Wij zijn vandaag blij met het droge en zonnige weer, elkaar en de omgeving. De winterjas kan zelfs af en toe uit.

Van oudsher wordt hier in deze streek steen gebakken van de zware rivierklei maar dit neemt af. Wij lopen langs een van de overgebleven steenfabrieken. We passeren een paar keer de Duitse grens, onder andere bij Hoch Elten. Vreemd dat aan de andere kant van de grenspaal een dorpje er opeens echt heel anders uitziet. Een eerste klim naar boven wordt beloond met een spectaculair uitzicht.

 

We lezen over de bijnaam van de autosnelweg A-12, namelijk het hazepad. Langs deze weg konden de Duitsers in de tweede wereldoorlog snel aanvoeren én ook de aftocht blazen.

Het is puzzelen met de route en het openbaar vervoer dat ons terug naar het startpunt moet brengen. We nemen het aanbod van de B&B in Lobith graag aan om ons beide wandeldagen op te halen en bij hen te overnachten. Dat betekent wel dat we de eerste dag iets minder ver lopen en de tweede, toch al lange dag, iets meer. En dat half november als de dagen korten. De consequentie héél vroeg starten nemen we voor lief.

Gelukkig is vanuit de randstad dit deel van het pieterpad het snelst aan te rijden, dus dat scheelt weer iets.

 

Opgewekt gaan we aan de wandel, door de stadspoort van Lobith, gelijk het vlakke uiterwaardenlandschap in. We lopen dit stuk van Zuid naar Noord en dat is toch anders. In dit Montferland ligt een van de stuwwallen waarlangs de Rijn ons land binnenkomt. We merken deze dagen dat de Rijn een grote rol speelt. Het verdeelt het land in twee omdat er maar weinig plaatsen zijn waar je over kunt steken. Onze gastheer vertelt eerlijk dat hij bijna niet 'aan de andere kant' komt.

Dit gebied, de Gelderse Poort, is een prachtig stuk natuur waar de watersnelheid afneemt, de kiezels daarom blijven liggen en het land van dikke klei wordt voorzien.

 

18 november 2014: Lobith - Groesbeek Duitsland, de eerste heuvels, taxi

Wat opvalt zijn de boerderijen die ook hier, net als in Groningen, op terpen staan ivm het hoge water. Een van de bekendste boerderijen waar we langs komen is de Zeelandse Hof, in de zomer een mooie plek om de camperen en recreëren. Als we net even rust nemen om een boterham te eten worden we overvallen door twee grote blaffende en tegen ons opspringende honden. De baas komt enkele minuten later pas aangestapt en gromt iets tegen de honden. Voor ons geen woord!

We passeren het Duitse Zyfflich, een grensdorp waar ook veel Nederlanders zich vestigen. Dit niet altijd tot tevredenheid van de Duitse overheid en bewoners.

 

Aan het einde van de middag bereiken we Groesbeek, een vriendelijk dorpje met gezellig centrum waar we moe en voldaan neerzakken voor ons vijf-uurtje.

Vandaag staan ons bijna 30 wandelkilometers te wachten en dat betekent dat we om half acht de schoenen aantrekken, de rugzak omdoen en in het ochtendschemer vertrekken naar Groesbeek. De tocht gaat via het lieflijke Tolkamer langs de Rijn naar het voetveer. De galloways laten ons onze gang gaan en ruim op tijd halen we het veer. De jongeman die al staat te wachten bekent dat hij een uur geleden nét een paar minuten te laat was. Het is vandaag een veel frissere dag dus we stappen stevig door. In Millingen kopen we nog snel een lekkernij voor onderweg en trakteren we onszelf op een capuchino maar dan gaan we echt kilometers maken.

 

Op het programma staan een paar aardige klimmetjes en Marianne verbaast ons én zichzelf met haar klimtalent. Ze huppelt bijna naar boven en pakt alle extra trapjes naar uitzichttorens makkelijk mee. Marinde heeft het juist lastig in de heuvels maar genieten doen we alledrie van zowel het halen van de top als van de uitzichten die het oplevert.